Drekabarn

Það var ekki skrímsli undir rúminu. En það bjó dreki undir eyjunni minni sem stakk upp sínum ljóta haus, spúði eldi og brennisteini og hrakti öll börnin í sjávarplássinu að heiman um miðja nótt. Líka mömmur, pabba, ömmur og afa. Drekinn át húsið mitt. Vonandi fékk hann illt í magann.

Allt í einu var ég flutt úr sjávarplássi í sveitaþorp. Umskiptin voru alger, örfáar götur, malbik á stangli, enginn á ferli nema rollurnar. Þorpið var kennt við sveit en samt var sveitin fjarlæg. Það þótti ekki ástæða til að senda börn úr sveitaþorpi í sveit.

Seinna varð sjávarplássið mín sveit og þangað var ég send til afa og ömmu. Drekinn var dauður. Í minningunni var alltaf hádegi. Afi beið við eldhúsborðið, amma fiskaði sporða upp á fat, stundum saltaða og stundum nýja. Kartöflur og hamsatólg. Hádegismóða á eldhúsgluggum. Lokað í hádeginu. Næst á dagskrá – hádegissinfónía afa á dívaninum og útvarp Reykjavík – nú verða sagðar fréttir. Eftir lúrinn setti afi á sig sixpensarann og rölti af stað með þykkar, sjóbarðar hendur á kafi í trosnuðum vösunum. Amma þvoði upp og var kyrr með mér að bíða eftir næsta hádegi. Allt á sínum stað. Í sjávarplássinu gekk allt út á sjóinn og fiskinn. Bátar og fólk á ferli. Voru þeir að fá’ann? Voru þær að flak’ann? Allir voru að borð’ann en samt var hvergi hægt að kaup’ann. Allt átti sér nafn, klettar, fell, sker og skrítnir karlar. En rjúkandi örið eftir drekann skar í augun. Sjávarplássið gat ekki vaxið nema detta í sjóinn.

Heima hjá mér í sveitaþorpinu gekk allt út á ekkert. Þar var sjórinn ekki til að nota. Þegar fjaraði út kom hestafólkið brokkandi og nýtti fjarveru sjávarins til reiðtúra. Þannig gat sveitin ekki búið með sjónum, kunni það ekki. Sveitin þurfti ekki á sjónum að halda og átti heldur engan bát. Rollurnar voru á ráfi, þær nöguðu hríslur sem nýflutta fólkið ætlaði að láta vaxa sér yfir höfuð til að fá smávegis skjól. Fyrir vindinum og nágrannanum. Nýflutta fólkið var í vinnunni, líka í hádeginu. Við mér blasti nafnlaust útsýni og fell í fjarska.

Fyrst þótti mér vistin í þorpinu vond – en svo tók það að vaxa innra með mér á sama tíma og það tók breytingum. Ný hverfi með nýjum götum, íbúum og vinum. Trén urðu stór og veittu skjól. Skjól fyrir drekum. Þorpið varð að bæ sem daðrar nú við borg. Malbikið teygði úr sér. Ég líka. Kannski hefði það ekki gerst ef dreki hefði ekki hámað í sig hús.

Ingibjörg Valsdóttir,
meistaranemi í hagnýtri ritstjórn og útgáfu