Að vera eða vera ekki – trúður

[container]

 Trúðleikur eftir Hallgrím H.Helgason var settur upp á Rifi, í Frystiklefanum, í eftirminnilegri sýningu sumarið 2012. Sýningin var meðal annars eftirminnileg fyrir þær sakir að í upphafi hennar var keyrt á fullri ferð inn í leikmyndina í Frystiklefanum. Fyrst og fremst var þó sýningin morðfyndin. Þess vegna fór ég að sjá hana aftur í Tjarnarbíó og sé ekki eftir því.

Trúðleikur segir frá trúðunum Skúla (Kári Viðarsson) og Spæla (Benedikt Gröndal) sem eru komnir til að skemmta á bílastæðinu á Finnskum dögum einhvers staðar á landsbyggðinni. Þeir hafa unnið saman lengi og eru orðnir eins og gömul hjón sem kunna sömu brandarana og eru alltaf vanir að segja sömu sögurnar á sama hátt. Þess vegna er komin þreyta í Spæla og hann vill eitthvað nýtt. Hann reynir að kenna áhorfendum um krísuna en í raun er hann orðinn leiður á að vera hluti af tvíeyki/hóp. Að því leyti er Trúðleikur eins og táknsaga um hjónabandið.

Þegar á hólminn er komið þorir Spæli ekki að taka stökkið út úr sambandinu og átökin á milli trúðanna dýpka þegar Spæli fær vin sinn til að æfa atvinnuviðtal við sig. Í þeirri senu breytist hinn ljúfi og ábyrgðarlausi Skúli í atvinnurekandafól. Kári Viðarsson í hlutverki Skúla bókstaflega ummyndaðist fyrir augum áhorfenda og kannski mátti sjá þar falda hlið trúðshlutverksins – þ.e. frústrasjón og bælda reiði þess fullorðna sem vinnur við að leika „barn“.  Atvinnurekandinn var verulega illskeyttur.

Óánægjan yfir því að vera trúður en ekki alvöru skrifstofumaður er í raun efni verksins og það er Spæli sem setur atburðarásina af stað. Hann fær ekki að stíga út úr eða detta út úr hlutverki trúðsins á sama hátt og Skúli, hann er fastur í því og festist æ  meira eftir því sem hann brýst meira um. Það var verulega vel gert hjá Benedikt og „ritarinn“ sem kom út af kamrinum í lokin var ekkert að hlífa Skúla. Niðurstaða Spæla er þó að hann vill, þegar allt kemur til alls, bara vera með Skúla sínum.

Þeir Kári og Benedikt sýndu hér, eins og á Rifi, mjög góðan trúðleik, hraða, nákvæmni og fimi, voru mjög fyndnir og skildu áhorfendur eftir með sælubros. Það er hins vegar galli á þessari sýningu eins og svo mörgum barnasýningum að fólk tekur með sér alltof ung börn í leikhúsið. Þriggja til fjögurra ára börn hafa ekkert á textasýningu eins og þessa að gera. Kannski hefði leikstjórinn Halldór Gylfason og leikhópurinn átt að búa til tvær gerðir af sýningunni, eina styttri fyrir minni börn og aðra „trúðleik fyrir lengra komna“?

[/container]